روز خبرنگار؛ یک پیام تبریک کافی نیست!
یادداشت
بزرگنمایی:
۱۷ مرداد هر سال به نام خبرنگار ثبت شده؛ روزی برای تجلیل از کسانی که در تمام روزهای سال، چشم و گوش جامعهاند و مطالبات مردم را به گوش مسئولان میرسانند.
17 مرداد هر سال به نام خبرنگار ثبت شده؛ روزی برای تجلیل از کسانی که در تمام روزهای سال، چشم و گوش جامعهاند و مطالبات مردم را به گوش مسئولان میرسانند.
اما واقعیت این است که در بسیاری از موارد، سهم خبرنگار از این روز چیزی بیشتر از چند پیام تبریک، چند عکس یادگاری و دو سه مراسم تکراری و تشریفاتی نیست!
سؤال اینجاست؛ آیا این واقعاً «تجلیل از خبرنگار» است؟
خبرنگاری که برای تهیه یک گزارش، ساعتها وقت میگذارد، برای پیگیری مشکلات مردم به نقاط مختلف میرود، عملکرد مدیران را رصد میکند و گاهی برای انتشار یک مطالبه ساده با انواع محدودیتها روبهرو میشود، آیا فقط در 17 مرداد شایسته توجه است؟
🔻 اگر مسئولان واقعاً دغدغه خبرنگاران را دارند، مطالبه مشخص است:
▪️ برای وضعیت معیشتی و امنیت شغلی خبرنگاران چه برنامهای دارند؟
▪️ برای حمایت از رسانههای محلی و مستقل چه اقدام عملی انجام شده است؟
▪️ چرا بسیاری از رسانههای محلی با مشکلات مالی و نبود حمایت پایدار دستوپنجه نرم میکنند؟
▪️ برای آموزش و ارتقای حرفهای خبرنگاران چه برنامهای وجود دارد؟
▪️ آیا دسترسی خبرنگاران به اطلاعات و مدیران، در طول سال به اندازه روز خبرنگار آسان است؟
خبرنگار، تزئین مراسم مسئولان نیست؛ خبرنگار مطالبهگر جامعه است.
اگر قرار است از خبرنگار تجلیل کنیم، این تجلیل نباید فقط یک روز در سال و با چند جمله زیبا باشد.
تجلیل واقعی یعنی حمایت عملی، حفظ شأن حرفهای، امنیت شغلی، دسترسی به اطلاعات و شنیدن صدای خبرنگاران در تمام طول سال.
17 مرداد امسال هم میگذرد؛ پیامها ارسال میشوند، مراسمها برگزار میشوند و عکسها منتشر میشوند.
اما بعد از 17 مرداد چه؟
آیا مسئولان برای خبرنگاران برنامهای فراتر از یک روز در تقویم دارند؟
این پرسشی است که خبرنگاران حق دارند از مسئولان بپرسند.
✍یادداشت: مصطفی غفاری
دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ - ۰۹:۵۲:۰۴
۱۱ بازدید
همدان خبر